[PL/ENG] Slaget ved / The Battle of Hjörungavágr / Bitwa w zatoce Hjörungavágr



Bitwa w zatoce Hjörungavágr (nor. Slaget ved Hjørungavåg) była legendarna epicką bitwą lądowo- morską, jaka miała zostać stoczona u schyłku X wieku pomiędzy flotą Jarlów z Lade i inwazyjną flotą duńską, której trzon główny stanowiły drakkary Jomswikingów, cieszących się złą sławą rozbójników morskich z potężnego Jomsborga.

Haakon Sigurdsson, wyznawca tradycyjnych wierzeń przodków władał Norwegią jako wasal duńskiego króla Haralda Sinozębego, ale w rzeczywistości był władcą zupełnie niezależnym. Gdy Sinozęby postanowił, około 975 roku, wprowadzić w Norwegii chrześcijaństwo, Haakon zerwał stosunki z Danią. W tej sytuacji król wysłał na północ ekspedycję karną, która doprowadziła do starcia pod Hjörungavágr.

Bitwa została opisana w norweskich sagach królewskich, jak na przykład w "Heimskringla", a także w "Jómsvíkinga saga" oraz w spisanych przez Saxo Grammaticusa "Gesta Danorum". Te stosunkowo późne zapiski kronikarskie mają dość wątpliwą wartość, ale większość historyków uważa, że zawierają ziarno prawdy. Niektóre utwory średniowiecznych skandynawskich skaldów także wspominają o bitwie, m.in. pieśni Tora Kolbeinssona i Tindra Hallkelssona.

Jómsvíkinga saga prezentuje dwa przeciwstawne opisy zatoki, w której bitwa miała zostać stoczona. Zgodnie z pierwszym zatoka Hjorungavágr znajduje się na przeciwległym do lądu stałego wybrzeżu wyspy Hoð(obecnie Hareidlandet, w regionie Møre og Romsdal). Według opisu drugiego zatoka znajduje się na południowym krańcu wyspy Primsigð/Primsignd, na północ od wyspy Horund. Żadna z tych nazw nie jest dziś znana, ale chodzi zapewne o miejsce położone na południe od Alesundu.

Ostatecznie bitwa, w czasie której doszło do silnej burzy i gradobicia, została wygrana przez Norwegów, którzy rozgromili flotę duńsko-jomsborską, wzięli do niewoli i uśmiercili wielu przeciwników. Po bitwie ścięto kilkudziesięciu jeńców. Życie ocalił jedynie młody Joms...

O Wagnie Odważnym.
Wagn Akeson był wikingiem żyjącym u schyłku X wieku, wymienionym w runicznym poemacie "Jomsviking saga".

Zgodnie z sagą, w wieku lat 12 Wagn, znakomicie zapowiadający się wojownik, poprosił o przyjęcie do sekretnego bractwa Jomswikingów. Według tego żródła, Wagn był synem Akego i wnukiem Palnatokiego. Dziadek Palnatoki, zbudowany postawą wnuka, zezwolił mu na pojedynek z Sigvaldim, którego Wagn pokonał. Chłopiec został przyjęty do bractwa mimo obowiązującej zasady, że nikt w wieku poniżej 18 roku życia nie może być członkiem tej społeczności.

Palnatoki zaadoptował Wagna, określanego mianem najbardziej nieustraszonego wśród Jomswikingów. Odwaga Wagna stanowi w sadze zdecydowane przeciwieństwo do pragmatyzmu – by nie powiedzieć tchórzostwa – Sigvaldiego. Jednak po śmierci Palnatokiego przywódcą bractwa został właśnie Sigvaldi, najstarszy i pierwszy do tego zaszczytu.

W trakcie bitwy w zatoce Hjörungavágr miał on nakazać odwrót, co Wagn ze wzgardą odrzucił. Cisnął nawet w stronę Sigvaldiego włócznią, lecz nie trafił. Wagn po przegranej bitwie dostał się do niewoli, ale nie został zgładzony, jak inni jeńcy, bowiem swą odwagą zaimponował norweskim wodzom. W przeciwieństwie do niego Sigvaldi stał się przedmiotem ich drwin.
O dalszym życiu Wagna Akesona nie ma w norweskich, duńskich czy szwedzkich sagach żadnych informacji.






The battle of Hjörungavágr (Slaget ved Hjørungavåg) was legendary epic land-sea battle, which was to be fought at the end of the tenth century between the fleet earls of Lade and invasive fleet of Danish, whose core principal were Jomsvikings drakkars, mighty warriors from a powerful Jomsborg.

Haakon Sigurdsson, a follower of traditional beliefs ancestors ruled Norway as a vassal of the Danish king Harald Blåtand, but in reality he was a ruler completely independent. When Blåtand decided, about 975 years, to introduce Christianity in Norway, Haakon broke off relations with Denmark. In this situation, the king sent north punitive expedition, which led to clashes in Hjörungavágr.

The battle is described in Norwegian royal sagas, such as the "Heimskringla" as well as "Jómsvíkinga saga" and written by Saxo Grammaticus' Gesta Danorum. " These relatively late writings chronicle are quite questionable value, but most historians believe that they contain a grain of truth. Some of the songs of medieval Scandinavian Skalds also mention the battle, including Tora songs Kolbeinsson and Tindra Hallkelssona.

Jómsvíkinga saga presents two opposing descriptions of the bay, where the battle was to be fought. According to the first bay Hjorungavágr is the opposite to the mainland coast of the island Hod (now Hareidlandet, Møre og Romsdal). According to the description of the second bay is located on the southern tip of the island Primsigð / Primsignd, to the north of the island Horund. None of those names today is not known, but it is probably a place located south of Alesund.

Eventually battle, during which there was a strong storm and hail, was won by the Norwegians, who defeated a fleet of Danish-jomsborską, took prisoner and killed many opponents. After the battle, they beheaded dozens of prisoners. Life saved only young Joms ...

About Vagn, the fearless.
Vagn Åkesson was a Norseman of the late 10th century, mentioned in the Jómsvíkinga saga. At the age of 12, Vagn, a precocious warrior, applied for admission to the mercenary brotherhood of the Jomsvikings. According to the Jómsvíkinga saga, Vagn was the son of Aki, a son of the Jomsviking chieftain Palnatoke. Intrigued by the courage displayed by Vagn, his grandfather Palnatoke allowed him (after first attempting to dissuade him) to prove his worth with a duel against Sigvaldi Strut-Haraldsson, whom Vagn defeated. He was admitted to the order despite the Jomsviking rule that no man under the age of 18 be allowed to join.

Palnatoke adopted Vagn, who is described as one of the most fearless of the Jomsvikings, as a sort of protégé. Vagn's courage stand in sharp contrast to the pragmatism (some would say cowardice) displayed by Sigvaldi. After Palnatoke's death, Sigvaldi became leader of the order.

At the Battle of Hjörungavágr, he ordered a retreat, an order which Vagn angrily refused to obey. According to the saga, Vagn even threw his spear in Sigvaldi's direction, but missed. Vagn managed to survive the battle with honor and was spared by Eiríkr Hákonarson, while Sigvaldi became the object of ridicule.

Comments